Strijd

Leunend op zijn rechterbeen, kijkt hij de jongen in de groene trui aan. Het bovenste knoopje van zijn donkerblauwe overhemd is open, de mouwen zijn opgestroopt en om zijn gebruinde rechterarm bungelen twee zwarte armbanden. De zakenman spreekt en richt zijn ogen op de vloer. De jongen in de groene trui kijkt opzij en weer terug, in de ogen van de zakenman. Zwaaiend met zijn armen heen en weer doet hij zijn beklag.

De zakenman luistert, strekt zijn linkerbeen uit en draait zijn bovenlichaam. Een paar seconden kijkt hij de jongen doordringend van dichtbij in de ogen. Net alsof hij in de aanval wil gaan. Hem intimideren. Om even te laten zien wie nu werkelijk de baas is. Wie er gelijk heeft.

Met één hand in zijn broekzak en in zijn andere hand een telefoon, vertelt de zakenman wat hij van plan is. Zijn zinnen zijn kort en terwijl hij spreekt beweegt zijn arm. De jongen stroopt de mouwen van zijn groene trui nog eens op en laat de vele tattoeages op zijn onderarm zien.  

Voor de zakenman duurt het te lang. Met een glimlach haalt hij zijn handen uit zijn zij en beweegt de hand in de richting van de jongen. Die ziet het. Zijn ogen zien het gebeuren. Snel gooit hij zijn armen achter zijn rug. Een hand geven zit er niet in.  

Klanttevredenheidsonderzoek

Door de glazen deur verschijnt de enquêteur met zwart haar en een baardje in de coupé. Op zijn blouseje prijkt een witte badge. Onderzoek staat er op. Verder niets.

“Wilt u meewerken aan een klanttevredenheidsonderzoek van de NS?” vraagt hij aan het oudere koppel in de gestoffeerde, paarse tweezits.

Nog voordat de man kan reageren spreekt zijn vrouw al. “Nou, dan moet u ons juist hebben vandaag. Wij komen uit Houten en stonden vanochtend al om 08.00 uur op het perron. Maar door een seinstoring hebben we lang moeten wachten. Inmiddels was het toen al…Hoe laat was het?”

Niemand antwoordt. Het lijkt ook niet uit te maken voor de vrouw. Haar man hoeft geen antwoord te geven. Het verhaal moet doorgaan. Haar verhaal.

“En toen pas, naderhand, kwamen er bussen. En we stonden er al vanaf 08.00 uur. Nou, kijk. Dat vind ik…” Zwijgend blijft de jongen in het smalle gangpad staan. “Nee, u kunt er niets aan doen hoor, maar omdat u het over de NS heeft…”

De enquêteur gebruikt de stilte. “U wilt dus geen…?”

“Jawel! Ik wil wel. Ja, ja.”

“Dat wordt voor u een klantontevredenheidsonderzoek.”

“Ja, nou zeker. Heb je nog een balpen misschien? Voor mijn kleinzoon. Zo’n balpen. Dat is wel leuk.”

Leerdoelen

Ik heb drie leerdoelen opgesteld. Deze doelen zijn als volgt:

  1. Ik wil aantrekkelijke, meeslepende artikelen schrijven die van begin tot eind de moeite waard zijn om te lezen.
  2. Ik maak gebruik van plots, personages en andere verhaaltechnieken.
  3. Ik wil, met behulp van de lessen, een meer eigen, unieke stijl ontwikkelen.

 

Onzichtbaar

Armen bungelen in de lucht en voeten bewegen over de stenen vloer terwijl zij vlucht uit de donkere, grote tent.

De Jeugd Van Tegenwoordig staat nog steeds op het podium, maar niet meer voor haar. Net buiten de roze tent knielt ze neer en als vanzelf verlicht de zon haar donkerblonde lokken. In haar jeansshortje en wijdvallende grijze hemd zit ze in het gras, en tilt ze haar armen omhoog. Met haar handen voor haar ogen blijft ze bewegingsloos zitten.   

Rondom haar voeten liggen lege, plastic glazen. Jongeren lopen langs, in shorts en cropped tops die hun zongebruinde buik tonen. Een jongen met een mobiele biertap laat wat bier ontsnappen.

Iedereen kan haar zien, maar zij zijn onzichtbaar voor haar. Geen grote roze tent, jongeren die voorbij drentelen, plastic glazen die neergegooid worden, het optreden van De Jeugd Van Tegenwoordig of beveiligers. Haar handpalmen, dat is wat zij ziet. 

Carl Bernstein in College Tour

“Zijn er studenten uit Tilburg, van de school waar ik op heb gezeten? Studenten uit Utrecht? Zwolle? En dan door naar de masters.” Huys vergeet dat Ede ook een opleiding journalistiek kent. In een vol Carré verwelkomde hij onderzoeksjournalist Carl Bernstein (72). 

Studenten
Samen met ruim duizend studenten interviewde Huys de Amerikaan die samen met Bob Woodward het Watergateschandaal ontrafelde. Toch zitten er niet enkel journalistiekstudenten in het Amsterdamse theater, zo blijkt al snel. Politicologie-studenten en rechtenstudenten zijn present en zowaar een student wiskunde. Cijfers hebben niets met Bernstein te maken, maar zijn vriendin had hem nu eenmaal meegevraagd.

Daarna betreedt Carl Bernstein het podium en zwaait hij enkele malen. Zijn felblauwe sokken vallen meteen op. Achtereenvolgend praat Huys met Bernstein over zijn jeugd, het Watergateschandaal, de Amerikaanse verkiezingenstrijd en dan met name over Clinton en Trump.

De aandacht gaat bijna constant naar de man die er mede voor heeft gezorgd dat president Nixon moest aftreden. Totdat er midden in de zaal opeens een harde stem klinkt. “Is er een dokter in de zaal?” roept een student. Een student is flauwgevallen. De productieleider spurt ernaartoe en geeft hem gauw een plastic bekertje met water. Samen met hem loopt de student mee naar achteren. Vervolgens kan het interview weer verder gaan.

Great
Op de vraag van een studente of hij een geweldige onderzoeksjournalist is wil Bernstein geen bevestigend antwoord geven. Snel stelt ze er een vraag achteraan. “May I call you great?” Dat mocht dan wel. Een luid applaus volgde.

Benieuwd naar College Tour met Carl Bernstein? De uitzending is vanavond om 21.10 uur te zien op NPO 2.